90’larda Çocuk Olmanın Yazısız Kuralları

Bizler, internetin “cızırtılı” sesini duyan ilk, sokakta dizleri kanayana kadar oynayan son nesiliz. Akıllı telefonların değil, mahalledeki “akıllı bıdık”ların hüküm sürdüğü, mutluluğun çok daha ucuz ama çok daha gerçek olduğu yıllar…

90’larda çocuk olmak, kimsenin bir yere yazmadığı ama herkesin ezbere bildiği katı kurallara uymak demekti. İşte o efsane dönemin yazısız anayasası:

📅 Madde 1: Sokak Hukuku ve Zaman Yönetimi

• Akşam Ezanı Alarmı: Dünyanın en kesin saati akşam ezanıdır. Okunduğu an, oyunun en heyecanlı yerinde bile olsan eve koşmak zorundasın. Gecikirsen “terlik güdümlü anne füzesi” devreye girer.
• “Mızıkçı” Aforoz Edilir: Oyunda yenilince ağlayan, “Ben oynamıyorum ya!” diye topunu alıp giden kişi “mızıkçı” ilan edilir ve bir süre mahalle meclisinden dışlanır.
• Salçalı Ekmek Paylaşımı: Eğer annenden bir dilim salçalı/sana yağlı ekmek kapmayı başardıysan, sokağa çıktığında arkadaşına “Bi ısırık versene” dedirtmeden uzatmak zorundasın. Sokak komünizmi bunu gerektirir.

📺 Madde 2: Medya ve Teknolojiyle İmtihan

• Atari Kaseti Üfleme Ritüeli: Kaset çalışmıyor mu? Çıkar, altındaki çipe var gücünle üfle ve tak. Bu, NASA mühendislerinin bile açıklayamadığı, %100 çalışan bir Türk tamir yöntemidir.
• Pazar Gecesi Hüznü (Parliament Sinema Kulübü): O meşhur jenerik müziği (Lisa Stansfield – All Around The World) duyulduğunda, yatağa gitme ve okul stresinin başlama vaktidir. O müzik, pazartesi sendromunun atasıdır.
• Anten Ayarı Çilesi: “Karlı” gösteren televizyonun tepesindeki antenle oynarken, içeriden babanın “Tamam dur! Bozduuun! Hah şimdi oldu, sakın elleme!” komutlarına uymak bir ölüm kalım meselesidir.

💻 Madde 3: Dijital Çağın Şafağı (İnternet 1.0)

• 146’dan Bağlanma Gerilimi: İnternete bağlanmak için o korkunç cızırtıyı dinlemek ve bağlanana kadar dua etmek gerekir.
• Telefon vs. İnternet İkilemi: İnternete bağlıysan ev telefonu meşgul çalar. Eğer annen “Çık şu internetten teyzeni arayacağım!” derse, MSN’deki durumunu “Annem kızıyor, byeee” yapıp çıkmak zorundasın.
• Sanal İlişki Statüsü: Birinden hoşlanıyorsan, MSN’de dinlediğin şarkıyı “Ne dinliyorum özelliğini göster” yaparak ona subliminal mesaj vermek zorunludur. (Örn: Ayna – Gittiğin Yağmurla Gel)

🎒 Madde 4: Okul ve Kırtasiye Fetişizmi

• Kokulu Silgi Paradoksu: O silgi asla silmek için değildir. Sadece koklamak, hatta dayanamayıp ucundan azıcık ısırmak içindir. Silmeye kalkarsan defteri simsiyah yapar.
• Çok Renkli Kalem Mühendisliği: Tepesinde 6-8 farklı renk seçeneği olan o kalın tükenmez kalemin tüm renklerini aynı anda aşağı indirmeye çalışmak, her 90’lar çocuğunun denediği bir mühendislik testidir.
• Uçlu Kalem Sermayesi: 0.5 veya 0.7 ucun varsa, sınıfın en zengini sensin. “Kanka bi uç versene” diyene, kutuyu açıp sadece bir tane, o da nazlanarak verilir.

📼 Madde 5: Müzik ve Eğlence Kültürü

• Walkman Pili Tasarrufu: Piller pahalıdır. Kasedi başa veya sona sarmak için walkman’in pili harcanmaz. Kaset çıkarılır, deliklerine bir kurşun kalem sokulur ve manuel olarak çevrilir.
• Taso Borsası: Taso sadece bir oyun değildir, ciddi bir yatırım aracıdır. “Kök” (efsane tasolar) asla riske atılmaz, sadece “çer çöp” tasolarla iddialı oynanır.
• Sanal Bebek Sorumluluğu: O küçük pikselli yaratığı beslemeyi unutursan ölür. Bu, 90’lar çocuğunun aldığı ilk ve en büyük travmatik sorumluluktur.

Özetle; Bizim çocukluğumuz, dizlerimizdeki yara kabukları, kaset kalemle sarılan şarkılar ve sokakta geçen sonsuz saatlerdi. Kuralları kimse yazmadı ama hepimiz yaşadık.