90’larda çocuk olmak; diz boyu çamura batmak, sokak lambası yanana kadar eve girmemek ve teknolojinin emekleme dönemine şahitlik etmek demekti. Şimdiki çocukların “Eziyet bu!” diyeceği ama bizim hatırladıkça yüzümüzde buruk bir tebessüm oluşturan o meşhur ‘travmalarımızı’ listeledik.

1. Ekmek Kuyruğunda Başlayan “Yolda Kemirme” Ayini

Bakkala ekmek almaya gönderilmek kutsal bir görevdi. Eve dönene kadar o taze ekmeğin ucunu (hatta yarısını) kemirmemek imkansızdı. Eve varıldığında anneden yenen o “Yine mi kemirdin bu ekmeği!” azarı, 90’lar çocuğunun ilk gastronomi sınavıydı.

2. Atari Kasetlerini Üfleyerek “Tamir Etme” Mühendisliği

Oyun donduğunda ya da açılmadığında hepimiz birer elektronik mühendisine dönüşürdük. Kasedi çıkar, içine var gücünle “Tüff!” diye üfle ve geri tak. Garip bir şekilde işe yarardı. O günlerden kalan bu alışkanlık, bugün hala bozuk kumandayı vurarak tamir etmeye çalışmamızın temelidir.

3. Süper Baba Müziği ile Gelen Nedensiz Hüzün

Pazar akşamları banyo yapılmış, ertesi gün okulun stresi sarmışken o müzik başlardı: Duru bir su gibi… Müziğin ilk notasıyla birlikte tüm Türkiye aynı anda hüzünlenirdi. O jenerik müziği, 90’lar kuşağı için “Hafta sonu bitti, yarın matematik sınavı var” demenin melodik yoluydu.

4. Sobanın Üzerinde Kuruyan Portakal Kabukları ve Islak Çoraplar

Kışın evin tek sıcak noktası olan sobanın etrafında toplanmak bir ritüeldi. Ama o üstünde kuruyan yün çorapların çıkardığı o kendine has koku… Bir yanda mis gibi portakal kabuğu kokusu, bir yanda buharı tüten çoraplar. Bu koku kombinasyonu bugün bile burnumuza gelse bizi ışık hızıyla 1996 yılına ışınlar.

5. “Seni Almaya Geliyoruz” Diyen Arkadaş Israrı

Kapı zili değil, pencere altından bağırma devriydi. “Ceeem! Annemler izin verdi, hadi aşağıya!” nidası, dünyanın en büyük baskısıydı. Eğer ödevin varsa veya o gün dışarı çıkasın yoksa, arkadaşının o ısrarcı sesi mahallede yankılanırken vicdan azabıyla koltukta büzülürdün.

6. Ansiklopedi Kuponu Biriktirme Sabrı

Gazetelerin verdiği o kuponlar asla bitmezdi. 29. kuponda gazete bayisinin “Kalmadı abi” demesi ya da bir günün kaçırılması demek, evin kütüphanesindeki o büyük boşluk demekti. Bilgiye ulaşmak için Google değil, 30 ciltlik “Meydan Larousse” devlerinden medet umardık.

7. Önlük Yakasının Boğazı Kesmesi ve Kolalı Yakalar

Pazartesi sabahları o bembeyaz, jilet gibi kolalanmış plastik yakalar… Boğazı keser, kaşındırır ama o yaka takılmadan okula gidilmezdi. Okul çıkışında ise o bembeyaz yaka, mahalle maçının tozunda griye dönmüş olurdu.